Het was heet, onmenselijk heet 🎶🎶🎶
Ik dacht: ik schrijf nog eens een oerouderwetse blog, zo in deze AI-tijden.
Want euh… mag dat eigenlijk toch gewoon nog? 🙃
Dat doe ik later wel.
Soms stellen we dingen maar uit en uit.
Uit gemak soms. Jaja, ik ook hoor.
Want ja, sommige dingen vragen een inspanning.
En dan is het het gemakkelijkst om niet te kiezen en alles te laten zoals het is.
Daar ben ik te oud voor.
Soms maken we onszelf wijs dat..
“Nu is het gedaan, het is voorbij…” 🎶🎶
Een droom die we nog nooit hebben nagejaagd. Iets wat we nog altijd willen leren.
Maar ja… nu ben je 40? 50? 60? 70? 80?
Ik vind het altijd zo dramatisch klinken, maar:
we zijn nu het jongste dat we nog ooit zullen zijn.
Als ik dat eens goed laat doordringen, jeetje dan vind ik dat zinnetje zó confronterend.
We hoeven natuurlijk niet te panikeren -doe ik ook helemaal niet 🤯- maar als het over iets gaat dat we écht heel graag willen, en we er later geen spijt van willen hebben dat we het nooit geprobeerd hebben, dan vraagt dat soms wel wat moed en durf.
Die droom kan over vanálles gaan.
Ik voel me vereerd dat ik dikwijls mag helpen bij dromen die gaan over in vorm zijn voor het leven, levenslang bewegen, zwemdromen en sportieve dromen.
Ik vind het altijd zo cool als een volwassene iets nieuws wil leren zoals crawl zwemmen.
Maar echt: ook voor een cursus uurwerkherstel, aquarellen, saxofoon of een taal leren heb ik eindeloos respect.
Want als kind iets leren, da’s allemaal normaal. Elke week wel iets nieuws.
Maar wij zijn dat niet meer zo gewoon.
Eigenlijk alle respect hè voor die kinderen.
Nieuwe klas. Nieuwe vrienden. Nieuwe hobby. Nieuwe sportclub. Misschien voor de eerste keer alleen naar het buitenland.
Wij volwassenen kruipen dikwijls liefst in onze comfortabele gewoonten, en blijven dan lekker veilig gewoon doen wat we al kunnen.
Veranderen of vernieuwen? Niet altijd zo nodig. 😬
We willen soms eerst zeker weten dat we het kunnen, vóór we eraan beginnen.
En iets dat niet ineens van de eerste keer lukt?
Dat doen we liever niet.
Gelukkig hadden we als baby nog niet zo’n zotte gedachten, anders kroop de helft van de bevolking vandaag nog op handen en knieën rond, in plaats van ooit te hebben leren stappen.
Als een kind valt, staat het op en lacht.
Was het haar badpak dat het hem deed 🎶
Als wij een eerste les crawl hebben, denken we:
Oei oei… dan moet ik dus in mijn badpak verschijnen.
En kan ik gewoon een ticketje kopen aan het onthaal?
Hoe werken die omkleedhokjes?
Ga ik die lesgever wel vinden?
Stel je voor dat ik die oefeningen helemaal niet kan.
Ik zal toch niet in die baan met die ‘goeie’ zwemmers moeten?
Ik ga die anderen zeker in de weg zwemmen.
En al die mensen gaan mij zien liggen spartelen tijdens mijn eerste les crawl.
Herkenbaar? Trek het je niet aan, je bent zéker niet alleen. 😁
Da’s toch juist dé zaligheid!
Het moment waarop je beslist:
‘Ik ga dit proberen. Hoe dat ook moge gaan de eerste keer.’
Ne mens zou toch eigenlijk eens wat rapper Foert! mogen denken.
Want iedereen in dat zwembad is trouwens gewóón met zichzelf bezig.
Met z’n eigen lijf, z’n eigen baantje, z’n eigen ademhaling, z’n eigen techniek, z’n eigen training en z’n eigen zwembril die weer eens is aangedampt.
Iedereen doet daar gewoon zijn eigen ding.
Da’s juist plezant.
Dus, wat is dat ding dat jij al zo lang uitstelt?
Die cursus tango?
Zweeds leren?
Of misschien is het eindelijk die sportieve droom waar je stiekem al jaren aan denkt, maar waarvan je dacht: laat maar gewoon zo.
Vroeger is voorbij.
En da’s ook alles.
Welke ik-wil-eigenlijk-al-lang-eens blijft bij jou door je hoofd spoken?
Als dat idee maar blijft terugkomen is het misschien een super idee?
Ik zou het heel leuk vinden moest je dat eens laten weten!
Sms mag ook ;-)
0486 75 04 25
(Ken je het liedje? 😃)